CHENUNG چِننگ

معافی منگساں
اُس جیون نی
جیہڑا روز جی وی نہ سکیا
تن مَن مِتھے ڈُونگھے پینڈے
نَک نَک آئے
باغ بہشتی کوِیں کھِڑدا
تانگھاںپُرزے پُرزے ہو کے
اپنے آسے پاسے اُڈیاں
کدھرے کدھرے جڑیاں
ہِک مِک ہو کے جُڑ نہ سکیاں

---

لمّی کھِلری راتڑی
دینہہ دیہاڑا چارواں
جِتھے سبھ پرنیویں
اوتھے بُرج اٹھارواں
تینڈے بھاگ اُچیچویں
مینڈا خاب ہزارواں
سَوکھیاں پچھلی پوڑھیاں
اگلا منڈل بھارواں
اوہا برفاں چیرسی
جس دا سالُو دھارواں

---

فرخ یار دی شاعری سندھ دے پانیاں وانگوں واہندی، وگدی تے جِیوندی شاعری اے۔ اوہدیاں پنجابی نظماں پنڈی گھیب توں اُٹھ کے جگ جہان تک اپنْی سُنجان بنا لیندیاں نیں۔ ایہ شاعری ماں بولی، لوک ریت تے اجوکی سُرت نُوں اِک مِک کردی اے۔ نظماں پڑھ کے ایویں لگدا اے: ’’تیں مِلیاں میڈی تازگی وو۔‘‘
✍🏼 رفعت عباس

فرخ یار اردو نظم دا ہک بھرواں تے نویکلا شاعر اے، تے ’چِنَنگ‘ اوہدیاں پنجابی رچناواں دا سوہنا اظہار اے۔ ایس کتاب وچ شاہ حسین والی لِشک، لوک شاعری دا رس تے اجوکی سوچ دی چس اکٹھے ہن۔ اوہ پنجابی دے سبھو لہجیاں نال پیار کردا ہویا اپنا وکھرا لہجہ تخلیق کریندا اے۔ اوہ اردو وچ لکھے
یاں پنجابی وچ — ’’جو آھا سوآھا۔‘‘
✍🏼 سرمد صہبائی